Pn-Pt  6:30 - 17:00

Dyrektor  10:00 - 14:00

Każdy wiek ma swoje lęki …

Każdy wiek ma swoje lęki …

Lęk kojarzy nam się z czymś nieprzyjemnym. Bardzo często dbając o bezpieczeństwo i prawidłowy rozwój dziecka czujemy misję by chronić go od nieprzyjemnych zdarzeń, jednak niemożliwe jest całkowite wyeliminowanie uczucia strachu. I całe szczęście…! Dlaczego?

Odczuwanie niepokoju spełnia bardzo ważną funkcję w życiu każdego człowieka, mobilizuje do działania, a także pozwala uniknąć zagrożenia. Jeśli uczucie lęku zaburza normalne funkcjonowanie dziecka i jego rodziny, przyczynia się do złego samopoczucia warto skonsultować się ze specjalistą. Jednak dziecko w swoim rozwoju przechodzi przez pewne fazy stanów lękowych, które uczą go jak reagować na niebezpieczeństwa w późniejszym życiu. Oczywiście występują różnice indywidualne, aczkolwiek każdy wiek ma swoje lęki i warto o tym wiedzieć, aby nie zamartwiać się na zapas.

Najczęstsze lęki w przedziale wiekowym od drugiego do piątego roku życia:

2 lata Lęki natury słuchowej – samochody, grzmoty, odkurzacz, samolot.
Lęki wizualne – pociągi, ciemne barwy, wielkie przedmioty.
Lęki przestrzenne – zmiana miejsca zamieszkania/spania, lęk przed wpadnięciem do studzienki ściekowej.
Dotyczące ludzi – nieobecność mamy.
2,5 roku Najczęściej występują lęki przestrzenne – odczuwanie dyskomfortu podczas przesuwania przedmiotami, obawa przed ruchem.
Zbliżające się duże przedmioty – np. samochód ciężarowy.
3 lata Dominacja lęków wizualnych – strach przed czarownicą, a także starszym ludźmi. Strach przed zwierzętami, ciemnością, policjantami, złodziejami i nieobecnością rodziców.
4 lata Powracają lęki przed dźwiękami – np. odgłos silnika. Strach przed ciemnością, dzikimi zwierzętami oraz nieobecnością rodziców, szczególnie mamy wieczorem.
5 lat Czas stabilizacji (aż do 6 roku życia, kiedy następuje natężenie stanów lękowych), znacznie mniejszy stopień odczuwania lęków oraz kształtowanie się lęków przyziemnych, czyli obawa przed stłuczeniem się podczas upadku, strach przed pogryzieniem przez psa, lęk przed ciemnością. Zdarza się również obawa, że mama nie wróci do domu.

W oparciu o Ilg Frances L, Bates Ames Louise, Baker Sidney „Rozwój psychiczny dziecka od 0 do 10”

Jak reagować:

Na pewno nie jest dobrym sposobem, aby zmuszać dziecko do pokonania lęku drastycznymi sposobami np. jeśli boi się wody, nie wrzucaj go do basenu. Dziecko z nich samo stopniowo będzie wyrastało, jednak odpowiednie działania da większe poczucie bezpieczeństwa maluchowi, a szczególnie dzieciom wrażliwym. Najważniejsze jest zrozumienie i przekazanie dziecku, że obawa nie jest czymś złym. Dziecko reaguje dokładnie tak jak my, czyli ucieka przed tym co wydaje mu się być niebezpieczne. Dopóki nie ukształtuje przyziemnych lęków, będzie czuł obawę przed duchami, czarownicą itd. Jeśli dziecko boi się wody możesz pozwolić mu się chlapać w płytkim, ciepłym brodziku, basenie, jeziorku. Często jest tak, że to co wzbudza dużą obawę u naszej pociechy później przekształca się w fascynację!

Rady dla Rodziców:

  1. Staraj się zrozumieć obawy dziecka, nie zawstydzaj go przed innymi i nie wyśmiewaj jego lęków.
  2. Nie wywieraj presji na pokonywanie lęków, jeśli dziecko nie jest na to gotowe.
  3. Lęki są czymś normalnym, nie postrzegaj tego jak coś nietypowego.
  4. Nie obwiniaj drogi rodzicu ani siebie, ani dziecka za odczuwanie lęków.
  5. Stosuj metodę „małych kroków”, jeśli dziecko boi się wody staraj się wymyślać zabawy, aby moczyło najpierw dłonie, z czasem ręce, później stopy, nogi itd.

Bibliografia:

Ilg Frances L, Bates Ames Louise, Baker Sidney, Rozwój Psychiczny Dziecka od 0 do 10 lat, GWP, Sopot 2018