Pn-Pt  6:30 - 17:00

Dyrektor  10:00 - 14:00

Dyspraksja – Syndrom Niezdarnego Dziecka

Dyspraksja – Syndrom Niezdarnego Dziecka

Dzieci ciągle upadają, wypuszczają przedmioty z rączek, nie potrafią celnie rzucać, a łyżka nie zawsze trafia do ust – w pewnym sensie można powiedzieć, że wszystkie dzieciaki są z natury niezdarne.

Czas mija, a drzwi dla dziecka ciągle okazują się za wąskie , ma problem z poruszaniem się po schodach, kredki już po krótkiej chwili wypadają z rączki, a samodzielne ubieranie koszulki czy spodni sprawia ogromną trudność. W tym przypadku możemy mieć do czynienia z dyspraksją, zwaną potocznie syndromem niezdarnego dziecka. Chociaż dyspraksja jest dość częstym problemem, szacuje się iż dotyka 6-10% dzieci (znacznie częściej chłopców), wciąż niewiele osób o niej słyszało. Pora zatem to zmienić!

Dyspraksja – co to takiego?

Jest to zaburzenie neurologiczne, gdzie w wyniku nieprawidłowego przekazywania informacji z mózgu do ciała, dzieci mają problemy z planowaniem i wykonywaniem ruchów, niewłaściwej koordynacji ruchów, z odbieranymi bodźcami wzrokowymi i zaburzenia poczucia własnego ciała w przestrzeni.

Charakterystyka dziecka z dyspraksją

Dyspraksja u dzieci w wieku przedszkolnym i szkolnym może objawiać się w wielu czynnościach życia codziennego które wymagają precyzyjnego zaplanowania zadania i jego wykonania, w postaci:

– zaburzeń w koordynacji ruchów motoryki dużej (chodzenie, skakanie, chodzenie po schodach, jazda na rowerze, na hulajnodze, rzucanie do celu, rozbieranie/ubieranie się, ciągłe potykanie się),

– zaburzeń w koordynacji ruchów motoryki małej (powoli kształtująca się dominajca ręki, zapinanie guzików, suwaków, poprawne trzymanie kredki, dyspraksja mowy),

– trudności w uczeniu się (myślenie „po kolei”, skupianie wzroku, zła koordynacja wzrokowo-ruchowa, problemy z czytaniem ze zrozumieniem)

– zaburzeń w wykonywaniu sekwencji ruchów, np. przy myciu zębów, czy ścieleniu łóżka,

– tendencji do zapominania informacji, gubienia przedmiotów.

Dzieci z dyspraksją prezentują zazwyczaj niechęć do wszelkich zabaw ruchowych i czynności, które wymagają wysiłku manualnego. Widoczne są trudności w adaptacji do nowych sytuacji, maja problem z poczuciem własnej wartości oraz są labilne emocjonalnie.

Dyspraksja – leczenie

Z dyspraksji się nie wyrasta, jednak poprzez regularne ćwiczenia można znacznie zmniejszyć widoczne objawy. Terapia polega na wsparciu kilku specjalistów, m.in. logopedy, psychologa, nauczyciela, fizjoterapeuty, terapeuty SI. Wykonuje się różne ćwiczenia korygujące które stwarzają dziecku swobodną ścieżkę rozwoju.

Rodzicu, obserwuj swoje dziecko, a gdy zauważysz jakieś trudności, które są ciągle obecne w życiu Twojego dziecka, nie wahaj się i skorzystaj z porady specjalisty.

Literatura:

1. A. J. Ayres, Dziecko a integracja sensoryczna, Harmonia Universalis, Gdańsk 2018

2. Geoff Platt, Pokonać dyspraksję, Harmonia 2015